W pogoni za skarbem, czyli recenzja Uncharted 3: Oszustwo Drake’a

Uncharted 3: Oszustwo Drake’a to trzecia pełnoprawna odsłona serii Uncharted stworzonej przez studio Naughty Dog. Gra należy do gatunku zręcznościowych, fabularnych platformówek z elementami logicznymi. Tą część „Niezbadanych” ogrywałem na konsoli PlayStation 3, dla której ta gra była exclusivem (później ukazał się remaster na PS4). Naughty Dog pokazało ponownie, że jak nikt inny jest w stanie okiełznać tę konsolę i wyciągnąć z niej 110%. Gra naprawdę jest piękna i tego odmówić jej się nie da, tym bardziej, jeżeli wiemy, czego spodziewać się po 15-letniej konsoli.

Uncharted 3 opowiada historię poszukiwania przez Nathana Drake’a i jego towarzysza Sullivana zaginionego miasta Ubar, zwanego także „Atlantydą Pustyni„. Jak to na Nathana przystało, mamy do czynienia z taką wersją Indiana Jones’a od Sony. Gracz ma okazję spędzić 10 godzin wspaniałej rozgrywki (bo mniej więcej tyle trwa fabuła gry), podróżując przez mnóstwo wspaniałych lokacji, między innymi Kolumbię, Francję, Syrię czy pustynię Ar-Rub’ al-Chali. W grze pojawiają się także wątki przedstawiające dzieciństwo Nate’a, co nie zdarzyło się w poprzednich częściach. Przeplot scen pełnych bijatyk i strzelanin, ze scenami pełnymi emocji są tutaj na porządku dziennym.

„Opowiada historię” to tutaj dobre słowo, ponieważ twórcy postawili na liniową fabułę niż na dawanie graczowi opcji wyborów. Na szczęście w zamian za to otrzymujemy wręcz kinową produkcję. Naughty Dog zadbało także o przedstawienie tej historii po polsku, ponieważ w grze znajduje się świetny polski dubbing, co wcale nie było takie oczywiste w grach z tamtego okresu. A to właśnie dialogi są czymś, co kupiło mnie w serii Uncharted. Słuchając lekkich docinek wypowiadanych przez bohaterów do siebie, miałem wrażenie, że oglądam starą polską komedię. I nie, nie jest to tylko zasługa rodzimego dubbingu (choć to też ma tutaj spory wpływ), ponieważ przy grze po angielsku bawiłem się równie dobrze.

Wiem, że może to nie jest kluczowy wyznacznik jakości dla wszystkich, ale ja uważam, że nadaje to niesamowitej immersji. KOCHAM, gdy gry czy filmy inspirowane są historią. I to nie byle jaką historią, a ważnymi postaciami, których historia nie tylko jest ciekawa, ale również pełna różnych teorii. Gra tak bardzo nawiązuje swoją fabułą do rzeczywistych postaci historycznych, że zaciera to granicę między historią a fikcją.

Ale… gra nie jest też pozbawiona wad. Niestety uciążliwym dla mnie był kartonowy system strzelania, który bardzo często powodował frustrację, mimo wspaniałości gry. Jestem raczej graczem PC-towym niż konsolowym, więc to na pewno miało tutaj spory wpływ na moją opinię, ale przy wielu innych grach na konsolę nie miałem aż tak negatywnego odczucia. Twórcy w tej części dodali niespotykany wcześniej w Uncharted system bijatyk, który jest naprawdę dobrze zaprojektowany, a mimo to w grze upchnęli ogrom scen strzelania. Dla osób mniej obytych z padem pozostaje przykra wiadomość, że nie ma co liczyć na wspomaganie celowania.

Na szczęście Uncharted 3: Oszustwo Drake’a to produkcja mająca na celu zapewnienie odbiorcy kinowych doświadczeń. Dlatego uważam, że grę powinno oceniać się całościowo, nie rozdrabniając jej na pojedyncze elementy. W trakcie ogrywania tytułu mamy okazję doświadczyć zapierających dech w piersiach widoków, wspaniale napisanych dialogów między postaciami, rozgrzewających mózg łamigłówek logicznych i przede wszystkim naprawdę dobrej fabuły. Jest to z pewnością tytuł godny polecenia nawet w 2024 roku.